O dzieciach, sztucznej inteligencji i świecie, za którym nawet my, dorośli, przestajemy nadążać.

Koniec wakacji w tym roku jest dla mnie wyjątkowo trudny. I chyba jeszcze bardziej niż zwykle przypomina mi, że kiedy nie mamy wpływu na wszystko, co dzieje się wokół nas, trzeba szukać dobrych chwil w tych najmniejszych rzeczach.

Ciężko mi to pisać. Chyba dlatego, że jeszcze sama próbuję poukładać w głowie to, co wydarzyło się w ostatnich dniach. Czasami wystarczy jedna chwila, jedno badanie, kilka słów lekarza i świat, który powoli udało się na nowo poskładać, znowu rozpada się na milion kawałków.

Mia zaczęła przedszkole.

Długo mnie tutaj nie było.

Ta zbiórka nie powstała dla opinii, ocen ani dyskusji. Powstała z miejsca, które zna każda mama dziecka w trakcie leczenia – z codzienności, w której drobne rzeczy mają ogromne znaczenie. Zabawka to nie jest „coś do zabawy”, tylko chwila oddechu od bólu. Uśmiech to nie jest detal – to dowód, że mimo wszystkiego dziecko nadal jest dzieckiem. Ja to widzę każdego dnia. I właśnie dlatego wiem, że takie inicjatywy mają sens – nie w teorii, tylko w realnym życiu.

Są takie urodziny, które planuje się tygodniami. Z listą gości, tortem z ulubioną postacią i balonami, które mają stworzyć ten klimat.

Są miejsca, w których dzieciństwo wygląda inaczej.

Wiosna przyszła.Czuć ją w powietrzu, w słońcu, w tym, jak świat budzi się do życia.Ludzie wychodzą na spacery, dzieci biegają po placach zabaw, ktoś pierwszy raz w roku siada na ławce z kawą.

Długo się nie odzywałam.Nie dlatego, że nie chciałam pisać.Dlatego, że czasem życie dzieje się tak intensywnie, że brakuje przestrzeni na słowa.

Nie dlatego, że nie mam nic do powiedzenia. Właśnie mam aż za dużo. Tylko brakuje siły, żeby to ubrać w słowa.

Najgorszą kłodą pod nogi dla rodziców dzieci leczących się onkologicznie nie jest nawet sama choroba. To może zabrzmi okrutnie, ale z chorobą uczysz się żyć. Wchodzisz w rytm oddziału, znasz już zapach sali, wiesz, jak reaguje organizm dziecka na kolejną chemię.